راهکارهای مهم در شرایط بحرانی

حجت الاسلام و المسلمین آقای دکتر بوسلیکی در سلسله نشست های علمی تبیینی برخط که با محوریت ” زبان ارتباطی در شرایط بحرانی “و به همت واحد پژوهش حوزه علمیه کوثر ورامین برگزار شد ضمن تاکید بر شناخت انواع بحران ها و تروماها گفت : در ارتباط گیری با افراد بحران دیده قبل از هر چیزی باید هدف از رسیدگی به افراد را مشخص کرد چرا که نمی شود به صورت کلی و مبهم به سراغ افراد آسیب دیده رفت .

دکتر بوسلیکی افزود : افرادی که دچار حادثه ای مثل مرگ عزیزان ؛ بیماری ، بمب باران و .‌.. شده اند؛ ۵ مرحله را می گذرانند که انکار اولین مرحله است و فرد نمی خواهد حادثه ای که برایش رخ داده را باور کند .

دکتر بوسلیکی خشم و چانه زنی را دومین و سومین مرحله بحران فرد خواند و افزود : بعد از مرحله ی انکار فرد دچار خشم می شود و مدام جمله ی ” چرا من ” را تکرار می کند و در این مرحله فرد از زمین و زمان ناراضی است و بعد از آن وارد چانه زنی ؛ یعنی صحبت با دکتر ( در صورت بیماری ) التماس به خداوند و درخواست راه حل سریع‌تر می شود .

وی ادامه داد : غم و پذیریش مراحل بعدی بحران است.

دکتر بوسلیکی هدف گذاری و شناسایی انواع چالش ها را دو گام مهم برای ارتباط گیری با افراد آسیب دیده خواند و بیان داشت : چالش ها به دو دسته برون روانی و درون روانی تقسیم می شود و در چالش برون روانی فرد با نداشتن سرپناه ، شنیدن شایعات ؛ قطع شدن مسیرهای ارتباطی و .‌.. روبه رو می باشد اما در چالش های درون روانی ممکن است افسردگی ، شک در باورهای دینی ، خودگرایی شدید و .. وجود داشته باشد .

حجت الاسلام و المسلمین بوسلیکی سامانه های امنیت ، اخلاق تعهد ، سامانه تخیل را سه سامانه ی شنایایی شده در اعصاب انسان خواند و گفت : اگر نیازهای فرد تامین باشد ؛ دو سامانه ی دیگر در اعصاب انسان فعال می شود و در غیر این صورت و با تامین نبودن امنیت افراد دچار خودگرایی شدید می شوند .

دکتر بوسلیکی گفت : آن چه که بیش از هر چیزی سلامت روانی افراد را تامین می نماید حمایت اجتماعی است ؛ مانند تجمعات شبانه مردم که اگر این تجمعات و شور و هیجانهایش نبود افراد زیادی دچار استرس می شدند.

دکتر بوسلیکی در خاتمه گفت : توصیه مهم به افراد درمانگر این است که ابتدا خودشان آرامش داشته باشند و مراقب زبان بدن خود باشند و به هیچ عنوان زبان طلبگی به کار نبرده و خود را وکیل مدافع دین ، دولت ، حکومت و خداوند ندانند و تا جایی که نیاز نیست پای دین و اعتقادات را به میان نیاورند و در نهایت اجازه دهند فرد آسیب دیده بیشتر صحبت کند تا آرام گیرد .